Donderdagmiddag 22 mei werd in de zonnige achtertuin van het Soester Raadhuis afscheid genomen van de wethouders Rosan Coppes van GroenLinks en Harry Witte van GGS. Burgemeester Rob Metz prees Rosan zeer voor haar vermogen eerst te luisteren en dan pas te handelen. Overigens blijven beide politici lid van de gemeenteraad en zijn voorzitter van hun fracties.
Na de afscheidstoespraak van de burgemeester deden ook beide ex-wethouders een woordje. Hieronder leest u dat van Rosan Coppes:
Afscheid
Mijn moeder mailde mij gisteren een dringend advies. Ze drukte mij op het hart om vandaag vooral niet verongelijkt te doen. En hoewel ik natuurlijk liever nog wethouder was gebleven en hoewel ik natuurlijk hartgrondig heb lopen vloeken toen ik het nieuwe coalitieakkoord had gelezen, ben ik vandaag alleen maar blij en dankbaar.
Want ook al was het heel hard werken en heb ik echt wel een paar nachten wakker gelegen, het was een voorrecht om de afgelopen vier jaar deze functie te mogen vervullen. Mijn portefeuille bracht mij in contact met zoveel bijzondere mensen, zowel collega-wethouders in de regio, als professionals van alle mogelijke organisaties en vooral heel veel vrijwilligers. Mensen die zich allemaal met hart en ziel inzetten voor andere mensen, voor dieren of voor andere zaken in het algemeen belang. Wat is er mooier dan dat? Ik heb van al die mensen geleerd dat het niet uitmaakt wat je doet, als je het maar met de juiste intentie doet dan komt er vanzelf iets moois tot stand.
En ik heb geleerd dat politici op moeten houden met alles altijd beter te weten, de goede ideeën en oplossingen komen juist meestal bij die bevlogen mensen vandaan. Het zou goed zijn als politici eens wat vaker de gebaande paden in hun hoofd zouden verlaten.
Oeps, ik zou het leuk houden
Een andere, onverwachte, les die ik heb geleerd doordat ik met al die mensen met een passie te maken had was dat je af en toe ook wat partijbeginselen overboord moet zetten. Ik heb van huis en partij uit, om het mild uit te drukken, met vraagtekens over de krijgsmacht en het koningshuis bijvoorbeeld. Maar door het enthousiasme van de initiatiefnemers heb ik geen moment twijfels gehad over het realiseren van een monument voor honderd jaar militaire luchtvaart in Soesterberg of de tentoonstelling over 200 jaar Koningshuis in Museum Oud Soest. Maar ik moet bekennen dat het zingen van het Wilhelmus me nog steeds niet goed af gaat, daar ligt dus blijkbaar toch een grens.
De meest intense en bijzondere periode heb ik meegemaakt in Soesterberg waar de afgelopen jaren veel bijzonders is gebeurd. En dan heb ik het niet over fysieke zaken maar over nieuwe maatschappelijke initiatieven, zorgen voor elkaar en gemeenschapszin.
En het gevaar van het noemen van voorbeelden is dat ik me verplicht voel alle andere voorbeelden ook te gaan noemen maar wees gerust, dat ga ik niet doen. ………. Helaas. Maar ik heb vertegenwoordigers van een heleboel daarvan al gezien vanmiddag.
Tot slot heb ik geleerd dat in tijden van persoonlijk verdriet alle barrières wegvallen. De blijken van medeleven vanuit alle mogelijke hoeken van de Soester samenleving na het overlijden van mijn man zullen mij altijd bij blijven.
Ik wil iedereen waar ik mee heb samengewerkt van harte bedanken. Ik wens jullie veel geluk en gezondheid en ik hoop velen van jullie toch nog regelmatig tegen te komen.